Team: Ivar en Jannes
DAG 1
Spreker 2 Thomas Knüwer
Meest bekende blog van Duitsland
Consultant
De televisie is een achterhaald medium waarbij een grote massa bereikt kan worden, maar dit medium werkt maar één kant op. Via de telefoon kan een gesprek gevoerd worden maar is slechts beperkt tot een interactie van twee personen. Social media bezit beide eigenschappen. Het heeft een groot bereik en er kan direct gereageerd worden. Dit is van groot belang voor bedrijven.
Twitter is een soort familie, omdat er een band tussen mensen gevormd wordt. Ze komen ook voor elkaar op.
'If the news is important, it will find me.'
'Treat customers as your friend, bring them together and help them to corporate.'
Bedrijven zijn kansloos als ze geen kennis hebben van sociaal media. Dit verteld hij aan de hand van een virale campagne van Greenpeace. Hierin geeft Greenpeace af op KitKat die bossen kapt. De commercial verspreid zich over het internet en geeft veel reactie. KitKat reageert hier op maar raakt compleet ondergesneeuwd door de andere reacties.
http://www.youtube.com/watch?v=XavZc6X--tA
Spreker 3 Nicole Sandberg IN10
Creatief Directeur
'Advertising sucks and social media is a hype.'
Quote Florian Cramer
'I keep forgetting that some people prefer broadcasting over live communication'
Spreker 5 Marc Schwieger
'Content is king, connectivity is KingKong.'
'Whom is killing whom in the digital world.'
1. Inspiration society:
'Information is everywhere, inspiration is everything.'
'It's not only the change, it's the speed.'
Facebook: operation system of the web.
2. Marketing in the inspiration society:
'An inspiration is an information that makes money.'
'Being connected gives power to the people.'
'Markets are conversations.'
Read only culture:
De consument kan geen invloed uitoefenen op het medium. Alleen professionals kunnen deze media gebruiken.
Read / write culture:
Consument heeft invloed op het medium. Zowel professionals als amateurs kunnen een boodschap verkondigen.
Er zijn twee soorten economische systemen. De 'Commercial economies' en de 'sharing economies'. In de commercial economies geeft de producent de consument het product waarvoor de consument geld betaald. Bij de sharing economies geeft de producent de consument liefde en krijgt ditzelfde daarvoor terug. De combinatie van de twee economies vormt de 'hybrid economies'.
Er worden een aantal voorbeelden van dit systeem genoemd. Zoals de whopper sacrifice van Burger King.
http://www.youtube.com/watch?v=XXd0UoxK-Ik
What do advertising people do:
- Advertising is a tax we pay for shitty products.
- May I come in?
- Building platforms the consumers loves to use. (future of advertising)
If everybody is an artist you better own the gallery.
3. Does the whole world turn into a network marketing operation? Yes
Spreker 6 Gordon Savicic
Web 2.0 suicide machine.
http://www.youtube.com/watch?v=W4fjh5q7TUI
'as a meme threatening facebook.'
Aangeklaagd door Facebook, omdat ze een regel overtraden:
Don't inform a user that somebody has removed you as a friend.
I'm rich app iPhone:
http://www.youtube.com/watch?v=V78Q_ChKJDQ
Als een applicatie problemen veroorzaakt, voor een groot bedrijf, kan het nog veel meer publiciteit krijgen.
DAG 2
Spreker 1 Florian Cramer
Introductie van de dag.
Spreker 2 Bill Wasik
Viral vs. Spreadable:
De viral gaat er van uit dat de consument passief zijn. De bedenkers denken heel veel macht te hebben. Ze staan er niet bij stil hoeveel berichten de consumenten binnen krijgen.
Bij de spreadable worden de consumenten uitgemaakt voor 'fanboys/fangirls'.
Bedenker van de Flash-mob. Hierbij maakte hij een anoniem yahoo-account aan en mailde daarmee zichzelf een uitnodiging voor een bijeenkomst, waarbij enkel de plaats en tijd bekend waren. Deze mail stuurde hij door naar al zijn vrienden en kennissen. Zij dachten dat hij in een geheime maillijst stond en wilde er meer over te weten komen. Heel veel mensen kwamen vervolgens voor korte tijd bij elkaar in Manhattan.
Vervolgens kreeg hij vele e-mails om te vragen of zijn idee gebruikt mocht worden voor andere doeleinden. Hij reageerde hierop:
'It is not really an idea to get people together without reason.'
Spreker 3 Alexander Maximilian Otto Serano
VM people | een viral marketing bureau
1. Increase contaginous
2. Who are you talking to?
3 Where do I want to spread?
http://www.youtube.com/watch?v=vj29qmLnBiE
Spreker 4 Timo Klok
4Chan
De langstlopende memes zijn de LOLcats, deze duurt al een jaar of 6/7.
http://a6.vox.com/6a00e398f5bf3600040100a7f21cae000e-500pi
Een meme start als een fragment wordt gepakt en opengesteld wordt aan iedereen. Deze mensen gaan het beeld veranderen en verder verspreiden.
'Don't try to use memes in advertising.'
'Memes don't belong to anyone because everybody is anonymous.'
'Anonymous + numbers = power.'
Spreker 5 Tim Hwang
ROFLcon
http://www.youtube.com/watch?v=1E_bYRZT5-E
Het idee van ROFLcon is het bijeenbrengen van internet-celebrities op een fysieke locatie, in de vorm van een evenement.
Disjunctions: Zonder naamplaatjes zijn de celebrities anoniem.
Mainstreaming: Door verschillende media wordt de scene mainstream.
Internet culture: De barrières om iets te maken zijn heel laag. Veel mensen komen van ver om op ROFLcon aanwezig te zijn.
Spreker 6 Simon Pummel
http://www.youtube.com/watch?v=Bq6xjTyw7zM
http://www.youtube.com/watch?v=VYeaskp55Pk
Spreker 7 Douglas Rushkoff
schrijver: mediavirus
Memes gaan 20 jaar terug, waar grappen over blondjes zich verspreidde over FAX machines.
Het incident van Rodney King werd verspreid door heel amerika. Dit kwam omdat een amateur met zijn camera de mishandeling van een afro amerikaanse man door de politie had gefilmd.
"The media loeven thé media" om deze reden is het verhaal grouter geworden. "Look what a home media camera captured on tape" Dit ging nog niet over het onderwerp zelf.
Eerst -> shell (als deze attached word)
Tweede -> content
Dit is hetzelfde hoe een virus werkt
eerst het omhulsen plaatst zich in je lichaam daarna verspreid het en komt de content aan bod.
woensdag 14 april 2010
Opdracht 5a Lente
State of the art of Social Media and Virals
De afgelopen jaren hebben we een explosieve groei gezien van de sociale media. Wereldwijd laat men Hyves vaker links liggen en kiest men voor Facebook, waardoor Facebook het internationale sociale platform wordt. En door dat groeiende internationale aspect stappen nog veel meer mensen over van Hyves naar Facebook.
De grote vraag is natuurlijk hoe advertisers hier gebruik van kunnen maken. De meningen zijn hierover verdeeld. Marc Schwieger zegt: “Advertising is a tax we pay for shitty products”. Dit statement is natuurlijk waar. De consumenten moeten extra voor producten betalen door de advertising rondom dat product. Men weet dat en dus zit men niet meer te wachten op Advertising.
Daarom zegt Schwieger: “Build platforms the consumers love to use. If everybody is an artist you better own the gallery”. Op die manier kom je niet storend over als advertiser, omdat je de wensen van de consument vervult. De consumenten zijn ergens mee bezig en als advertiser geef je ze een platform waar ze hun meningen en hersenspinsels kunnen ventileren.
Dat betekent dat je als advertiser in de huid van de consument moet kunnen kruipen. Elke consument is anders en daarom krijgen we te maken met veel meer advertising die op het individu is afgestemd. De Social Media kunnen hier goed voor gebruikt worden. Je komt niet binnen bij de consumenten als een een groot merk, maar als een vriend.
Thomas Knüwer: “Treat customers as your friend. Bring them together and help them”. Thomes Knüwer zegt dat vrienden veel meer ontvankelijkheid krijgen dan de grote merken die reclames maken.
Bij de consument kan dan wel de vraag opkomen of iemand je vriend is of een vertegenwoordiger van een merk. Vriendschap wordt dan een illusie. De advertisers gaan ook over de lijn van privacy, als ze teveel informatie over hun doelgroep verzamelen. Ze komen dan letterlijk je leven binnen als een wolf in schaapskleren. Ze verkleden zich als vriend maar eigenlijk willen ze persoonlijke informatie om zo producten te kunnen verkopen.
Er worden ook steeds meer virale campagnes gemaakt. Virale campagnes worden vaak vergeleken met virussen. Ze hebben een schil nodig om het interessant te laten worden voor de media om het te verspreiden en ten tweede heeft een virale campagne content nodig om de viral langdurig interessant te laten zijn. Douglas Rushkoff : “They understand as little about the viruses in 1992 as they do now”. Rushkoff zegt dat het de marketeers niet lukt om een goede virale campagne te maken en dat het ze ook nooit zal lukken. Hij zegt dat ze wel snappen hoe de schil werkt, maar de content blijft achterwege. Dit zie je bijvoorbeeld bij de Burger King kip heel duidelijk. Het is een grappige kip, maar mensen daarom nog geen kip kopen bij Burger King. Aan de andere kant heb je natuurlijk De Whopper Suicide waar de virale campagne wel goed werd uitgevoerd.
Florian Cramer zei : “ The snake eats it’s own tail”. Als de virale campagnes mooier worden dan het product zelf, dan wordt het product zelf vele malen minder interessant. Het product wordt minder interresant dan de experience er omheen. Daar dreigen we uiteindelijk naar toe te gaan.
Memes op internet werken in vele opzichten zoals virals en memes kunnen virals worden. Maar Timo Klok zegt: “Don’t try to use MEMES in Advertising”. Dit is een beetje kort door de bocht, maar als je kijkt naar de memes die in advertising worden gebruikt ,is het natuurlijk duidelijk zichtbaar dat je wel heel erg moet oppassen als je Memes gebruikt.
De afgelopen jaren hebben we een explosieve groei gezien van de sociale media. Wereldwijd laat men Hyves vaker links liggen en kiest men voor Facebook, waardoor Facebook het internationale sociale platform wordt. En door dat groeiende internationale aspect stappen nog veel meer mensen over van Hyves naar Facebook.
De grote vraag is natuurlijk hoe advertisers hier gebruik van kunnen maken. De meningen zijn hierover verdeeld. Marc Schwieger zegt: “Advertising is a tax we pay for shitty products”. Dit statement is natuurlijk waar. De consumenten moeten extra voor producten betalen door de advertising rondom dat product. Men weet dat en dus zit men niet meer te wachten op Advertising.
Daarom zegt Schwieger: “Build platforms the consumers love to use. If everybody is an artist you better own the gallery”. Op die manier kom je niet storend over als advertiser, omdat je de wensen van de consument vervult. De consumenten zijn ergens mee bezig en als advertiser geef je ze een platform waar ze hun meningen en hersenspinsels kunnen ventileren.
Dat betekent dat je als advertiser in de huid van de consument moet kunnen kruipen. Elke consument is anders en daarom krijgen we te maken met veel meer advertising die op het individu is afgestemd. De Social Media kunnen hier goed voor gebruikt worden. Je komt niet binnen bij de consumenten als een een groot merk, maar als een vriend.
Thomas Knüwer: “Treat customers as your friend. Bring them together and help them”. Thomes Knüwer zegt dat vrienden veel meer ontvankelijkheid krijgen dan de grote merken die reclames maken.
Bij de consument kan dan wel de vraag opkomen of iemand je vriend is of een vertegenwoordiger van een merk. Vriendschap wordt dan een illusie. De advertisers gaan ook over de lijn van privacy, als ze teveel informatie over hun doelgroep verzamelen. Ze komen dan letterlijk je leven binnen als een wolf in schaapskleren. Ze verkleden zich als vriend maar eigenlijk willen ze persoonlijke informatie om zo producten te kunnen verkopen.
Er worden ook steeds meer virale campagnes gemaakt. Virale campagnes worden vaak vergeleken met virussen. Ze hebben een schil nodig om het interessant te laten worden voor de media om het te verspreiden en ten tweede heeft een virale campagne content nodig om de viral langdurig interessant te laten zijn. Douglas Rushkoff : “They understand as little about the viruses in 1992 as they do now”. Rushkoff zegt dat het de marketeers niet lukt om een goede virale campagne te maken en dat het ze ook nooit zal lukken. Hij zegt dat ze wel snappen hoe de schil werkt, maar de content blijft achterwege. Dit zie je bijvoorbeeld bij de Burger King kip heel duidelijk. Het is een grappige kip, maar mensen daarom nog geen kip kopen bij Burger King. Aan de andere kant heb je natuurlijk De Whopper Suicide waar de virale campagne wel goed werd uitgevoerd.
Florian Cramer zei : “ The snake eats it’s own tail”. Als de virale campagnes mooier worden dan het product zelf, dan wordt het product zelf vele malen minder interessant. Het product wordt minder interresant dan de experience er omheen. Daar dreigen we uiteindelijk naar toe te gaan.
Memes op internet werken in vele opzichten zoals virals en memes kunnen virals worden. Maar Timo Klok zegt: “Don’t try to use MEMES in Advertising”. Dit is een beetje kort door de bocht, maar als je kijkt naar de memes die in advertising worden gebruikt ,is het natuurlijk duidelijk zichtbaar dat je wel heel erg moet oppassen als je Memes gebruikt.
Opdracht 4b Lente
What Your Clothes Say About You
Het bedrijf Benneton gaat chips integreren in kleding. Ik vind dit kunnen tot op zeker hoogte. Als daar alleen gebruik van wordt gemaakt voor het transport van de kleding, lijkt me dat geen probleem. Het is dan zeker gemakkelijker om de producten te scannen die in een verpakking zitten. En dat kost minder tijd en arbeid, zodat er sprake is van kostenbesparing. Ook in het stadium van voorraadbeheer is dat het geval, zowel in de groothandel als bij de detailhandel.
Maar als de chip in de kleding gaat lijken op de adder onder het gras, wordt het een ander verhaal. Nu al wordt gewerkt in de kledingbranche op de manier zoals hierboven beschreven. Het grote verschil zit hem in dat integreren. Nu worden chips zo bevestigd, dat ze bij het meenemen door de klant van het kledingstuk worden verwijderd. Blijft de chip in de kleding zitten, dan wordt het een afweging van de voordelen voor de producent tegenover de nadelen voor de consument.
Dat er een mogelijkheid ontstaat om bij herkenning van de chip reclame te maken voor andere producten, is een voordeel voor de producent. Als je dit shirt hebt gekocht, vind je deze broek ook leuk, want die past erbij. Is handig, maar wel een inbreuk op de privacy van de consument.
Zou de herkenningschip bij zeer veel producten worden ingebouwd, dan is er sprake van een nog grotere dreiging. Als je halve inboedel hiermee gecheckt kan worden, zal het criminele circuit daar met scanners dankbaar gebruik van maken. Al vooraf kan de vangst van de inbraak bepaald worden.
Als er chips gebruikt worden in kleding, vind ik dat alleen kunnen als ze gebruikt voor transport en voor het automatiseren van het bedrijf. Permanente bevestiging in kleding of andere producten mag alleen als de chip inactief wordt gemaakt en dus niet meer gekoppeld kan worden aan klant of productsoort. Een mooi voorbeeld van permanente maar inactieve bevestiging vind je overigens nu al in bijvoorbeeld skikleding met het doel om mensen op te sporen die bedolven zijn bij een lawine.
Het bedrijf Benneton gaat chips integreren in kleding. Ik vind dit kunnen tot op zeker hoogte. Als daar alleen gebruik van wordt gemaakt voor het transport van de kleding, lijkt me dat geen probleem. Het is dan zeker gemakkelijker om de producten te scannen die in een verpakking zitten. En dat kost minder tijd en arbeid, zodat er sprake is van kostenbesparing. Ook in het stadium van voorraadbeheer is dat het geval, zowel in de groothandel als bij de detailhandel.
Maar als de chip in de kleding gaat lijken op de adder onder het gras, wordt het een ander verhaal. Nu al wordt gewerkt in de kledingbranche op de manier zoals hierboven beschreven. Het grote verschil zit hem in dat integreren. Nu worden chips zo bevestigd, dat ze bij het meenemen door de klant van het kledingstuk worden verwijderd. Blijft de chip in de kleding zitten, dan wordt het een afweging van de voordelen voor de producent tegenover de nadelen voor de consument.
Dat er een mogelijkheid ontstaat om bij herkenning van de chip reclame te maken voor andere producten, is een voordeel voor de producent. Als je dit shirt hebt gekocht, vind je deze broek ook leuk, want die past erbij. Is handig, maar wel een inbreuk op de privacy van de consument.
Zou de herkenningschip bij zeer veel producten worden ingebouwd, dan is er sprake van een nog grotere dreiging. Als je halve inboedel hiermee gecheckt kan worden, zal het criminele circuit daar met scanners dankbaar gebruik van maken. Al vooraf kan de vangst van de inbraak bepaald worden.
Als er chips gebruikt worden in kleding, vind ik dat alleen kunnen als ze gebruikt voor transport en voor het automatiseren van het bedrijf. Permanente bevestiging in kleding of andere producten mag alleen als de chip inactief wordt gemaakt en dus niet meer gekoppeld kan worden aan klant of productsoort. Een mooi voorbeeld van permanente maar inactieve bevestiging vind je overigens nu al in bijvoorbeeld skikleding met het doel om mensen op te sporen die bedolven zijn bij een lawine.
Opdracht 4a Lente
Opdracht 4A
Groep: Huub, Quintus, Jannes
Wij willen RFID-chips gebruiken om vuurwapens ongevaarlijk te maken. Het is een mooie en idealistische gedachte om vuurwapens te blokkeren om een veiligere wereld te maken. Eerst moeten natuurlijk alle wapens gechipt worden. Daarna kunnen de wapens alleen actief worden in de zones waar wapens gebruikt mogen worden. Dit zijn zones zoals bijvoorbeeld jachtclubs. De politie krijgt wapens die wel overal kunnen vuren in diensttijd. Dit zou gerealiseerd kunnen worden door in te checken op het politiebureau. Er zijn ook vrije zones waar de vuurwapens altijd geblokkeerd worden. Banken, scholen, ziekenhuizen zijn hier voorbeelden van.
Grote criminelen zullen altijd en overal wapens kunnen gebruiken, omdat ze de chips zullen hacken. Maar de kleine criminelen krijgen te maken met een grote barrière om vuurwapens te kunnen gebruiken. Op deze manier zullen er minder gewapende overvallen zijn op bijvoorbeeld benzinestations. Ook de stropers in Afrika zullen het moeilijker krijgen om bijvoorbeeld olifanten te stropen.
Helaas is dit idee onrealistisch, omdat het nu technisch onmogelijk uit te voeren is. Chips zijn digitaal en ze moeten iets blokkeren dat mechanisch is.
Toch willen wij alle wapens chippen, zodat de mensen in de buurt weten dat er een vuurwapen in de buurt is. Dit kan gerealiseerd worden in de vorm van een armbandje. Als het armbandje groen kleurt, gaat het om een vuurwapen van bijvoorbeeld de politie. Als het rood kleurt, is er een vuurwapen in de buurt dat niet van de politie of het leger is. Zo kunnen benzinestationsmedewerkers vooraf zien of ze bedreigd kunnen gaan worden door een illegaal wapen en zouden ze preventief de politie kunnen alarmeren.
Deze veiligheidsarmbandjes zijn een uitkomst voor mensen die vaak beroofd worden door kleine criminelen.
Dit voorbeeld past bij de City of Trust, omdat je de keuze krijgt om te kijken naar je armband als je iets niet vertrouwt. De armbanden zijn voor de consument, dus je hebt de optie om deze armbanden te kopen. Het is aan jezelf of je die armband wilt. Als de politie de armbanden gebruikt , past dat meer in de City of Control, omdat ze de armbanden gebruiken om criminaliteit op te sporen.
Groep: Huub, Quintus, Jannes
Wij willen RFID-chips gebruiken om vuurwapens ongevaarlijk te maken. Het is een mooie en idealistische gedachte om vuurwapens te blokkeren om een veiligere wereld te maken. Eerst moeten natuurlijk alle wapens gechipt worden. Daarna kunnen de wapens alleen actief worden in de zones waar wapens gebruikt mogen worden. Dit zijn zones zoals bijvoorbeeld jachtclubs. De politie krijgt wapens die wel overal kunnen vuren in diensttijd. Dit zou gerealiseerd kunnen worden door in te checken op het politiebureau. Er zijn ook vrije zones waar de vuurwapens altijd geblokkeerd worden. Banken, scholen, ziekenhuizen zijn hier voorbeelden van.
Grote criminelen zullen altijd en overal wapens kunnen gebruiken, omdat ze de chips zullen hacken. Maar de kleine criminelen krijgen te maken met een grote barrière om vuurwapens te kunnen gebruiken. Op deze manier zullen er minder gewapende overvallen zijn op bijvoorbeeld benzinestations. Ook de stropers in Afrika zullen het moeilijker krijgen om bijvoorbeeld olifanten te stropen.
Helaas is dit idee onrealistisch, omdat het nu technisch onmogelijk uit te voeren is. Chips zijn digitaal en ze moeten iets blokkeren dat mechanisch is.
Toch willen wij alle wapens chippen, zodat de mensen in de buurt weten dat er een vuurwapen in de buurt is. Dit kan gerealiseerd worden in de vorm van een armbandje. Als het armbandje groen kleurt, gaat het om een vuurwapen van bijvoorbeeld de politie. Als het rood kleurt, is er een vuurwapen in de buurt dat niet van de politie of het leger is. Zo kunnen benzinestationsmedewerkers vooraf zien of ze bedreigd kunnen gaan worden door een illegaal wapen en zouden ze preventief de politie kunnen alarmeren.
Deze veiligheidsarmbandjes zijn een uitkomst voor mensen die vaak beroofd worden door kleine criminelen.
Dit voorbeeld past bij de City of Trust, omdat je de keuze krijgt om te kijken naar je armband als je iets niet vertrouwt. De armbanden zijn voor de consument, dus je hebt de optie om deze armbanden te kopen. Het is aan jezelf of je die armband wilt. Als de politie de armbanden gebruikt , past dat meer in de City of Control, omdat ze de armbanden gebruiken om criminaliteit op te sporen.
Opdracht 3 Lente
Opdracht 3
The Internet of things: A tale of two cities
Er zijn twee toekomstvarianten mogelijk voor deze maatschappij. Deze twee toekomsten worden fysiek omdat David Brin de metafoor van twee steden gebruikt.
De eerste stad is de stad van controle: The City of Control.
Deze toekomstvisie is de stad in onze nachtmerries. Het wemelt van camera’s in deze stad die alles in de gaten houden. Alles wordt opgenomen en gaat direct naar het politiebureau. Op deze manier wordt de stad gecontroleerd door de overheid en de wet gehandhaafd. De bewoners van deze stad zijn heel erg op hun hoede, omdat ze weten dat elke stap of actie direct gesignaleerd wordt. Deze stad is dus zo transparant als glas en alles wordt gecontroleerd. Iedereen krijgt een RFID chip en chips zullen ook in alle producten worden geplaatst. Alles wordt traceable. Alle informatie gaat ook weer naar het mysterieuze politiebureau, de enige plaats die niet transparant is.
De tweede stad is een stad van vertrouwen: the City of Trust.
In deze stad hangen ook vele camera’s. Maar het materiaal gaat niet naar een geheimzinnig politiebureau. Het materiaal is vrijgegeven en elke bewoner kan met een armband alle opgenomen beelden bekijken uit de camera’s. Als je laat op de avond naar huis gaat, kun je zien of de route die je loopt, veilig is. De consumenten hebben veel meer zeggenschap in deze stad. In deze stad kun je materiaal opzoeken waardoor je dingen kunt tracken,maar het hoeft niet. Als je je laptop in de trein laat liggen, kun je hem traceren.
Er zijn ook overeenkomsten tussen beide steden. In beide steden is er geen criminaliteit. En beide systemen zijn heel transparant.
De grote vraag is natuurlijk, welke stad wordt gekozen door de mensheid. Waarschijnlijk worden kenmerken van deze twee steden gecombineerd. Het wordt een “Internet of things”.
The Internet of things: A tale of two cities
Er zijn twee toekomstvarianten mogelijk voor deze maatschappij. Deze twee toekomsten worden fysiek omdat David Brin de metafoor van twee steden gebruikt.
De eerste stad is de stad van controle: The City of Control.
Deze toekomstvisie is de stad in onze nachtmerries. Het wemelt van camera’s in deze stad die alles in de gaten houden. Alles wordt opgenomen en gaat direct naar het politiebureau. Op deze manier wordt de stad gecontroleerd door de overheid en de wet gehandhaafd. De bewoners van deze stad zijn heel erg op hun hoede, omdat ze weten dat elke stap of actie direct gesignaleerd wordt. Deze stad is dus zo transparant als glas en alles wordt gecontroleerd. Iedereen krijgt een RFID chip en chips zullen ook in alle producten worden geplaatst. Alles wordt traceable. Alle informatie gaat ook weer naar het mysterieuze politiebureau, de enige plaats die niet transparant is.
De tweede stad is een stad van vertrouwen: the City of Trust.
In deze stad hangen ook vele camera’s. Maar het materiaal gaat niet naar een geheimzinnig politiebureau. Het materiaal is vrijgegeven en elke bewoner kan met een armband alle opgenomen beelden bekijken uit de camera’s. Als je laat op de avond naar huis gaat, kun je zien of de route die je loopt, veilig is. De consumenten hebben veel meer zeggenschap in deze stad. In deze stad kun je materiaal opzoeken waardoor je dingen kunt tracken,maar het hoeft niet. Als je je laptop in de trein laat liggen, kun je hem traceren.
Er zijn ook overeenkomsten tussen beide steden. In beide steden is er geen criminaliteit. En beide systemen zijn heel transparant.
De grote vraag is natuurlijk, welke stad wordt gekozen door de mensheid. Waarschijnlijk worden kenmerken van deze twee steden gecombineerd. Het wordt een “Internet of things”.
Opdracht 2 Lente
Opdracht 2
Pervasive advertising
Pervasive (alomtegenwoordige) advertising kan twee richtingen op. Aan de ene kant kan de klant het waarderen dat er persoonlijk op hem ingespeeld wordt en dat hij bereikt wordt via media die hem direct aanspreken. Maar aan de andere kant is het gevaarlijk om persoonlijke informatie van iemand tegen zichzelf te gebruiken. Denk aan een wereld waarin je niet meer kan ontsnappen aan advertising, waar je constant achtervolgd wordt door reclame.
Maar hoe werkt pervasive advertising dan? Dat proces gaat als volgt. Advertisers kopen reclametijd en ruimte van pervasive service providers. Ze bezorgen dan de reclame bij de providers en de providers bezorgen het vervolgens bij de gebruikers op het juiste moment en op de juiste manier. Zo kan je dus reclame ontvangen via bijvoorbeeld instant messaging, e-mail, voicemail, tv-netwerken, displays en je mobiele telefoon.
Onderzoek toont aan dat online advertising effectief is en geaccepteerd wordt door de klant, maar het blijkt net zo effectief als de invloed van de traditionele media. Eén van de redenen dat online advertising geaccepteerd wordt is om het feit dat gebruikers communiceren met het web op een veel persoonlijkere en intiemere wijze dan met traditionele media. Pervasive advertising bereikt geselecteerde gebruikers met relevante informatie.
De voordelen van pervasive advertising zijn dat je de juiste groep mensen met de juiste reclame, op het juiste moment en op de meest effectieve manier bereikt.
In deze tijd daalt de aandacht voor traditionele reclame als tv-commercials, advertenties en radiocommercials. Een advertiser moet mensen dus bereiken op plekken waar ze nu te vinden zijn. En het merendeel van potentiële klanten vind je nu online. Pervasive advertising opent een hele nieuwe dimensie voor het werkveld van een advertiser. De grootste uitdaging is het vinden van de balans tussen de interesses van de gebruikers en de reclame die daarop ingespeeld wordt, zonder de privacywetten te overschrijden.
Een voorbeeld van pervasive advertising is natuurlijk te zien in Minority Report, waarin alle reclame op één individu afgestemd is. http://www.youtube.com/watch?v=nQbVD5hlddk
Vraag is hoe je kunt adverteren voor één persoon als er dertig mensen voorbij lopen. Dit zou je kunnen bereiken door Anamorphose. Op deze manier is voor persoon 1 de reclame niet duidelijk en voor persoon 2 wel. Alleen zou je dan de Anamorphose moeten volgen en dat betekent dat deze techniek dynamisch moet worden. Ook zou je filters kunnen gebruiken in de vorm van bijvoorbeeld lenzen zodat op één plek dertig reclames kunnen worden afgebeeld, maar alleen één persoon ziet het, omdat alle andere reclames worden weggefilterd.
Google gebruikt ook informatie van de gebruikers om zo pervasive producten aan te prijzen specifiek voor die persoon. Dit is natuurlijk ook een vorm van privacy inbreuk.
Een belangrijk verschil in techniek tussen UBICOMP en Pervasive advertising is natuurlijk dat UBICOMP computers opgaan in de achtergrond terwijl Pervasive advertising nog steeds op een scherm wordt geprojecteerd of in een ander medium wordt bekeken. UBICOMP heeft wel hetzelfde nadeel als Pervasive advertising op het gebied van privacy. Pervasive en UBICOMP weten alles over je en daar maken ze gebruik van.
Pervasive advertising
Pervasive (alomtegenwoordige) advertising kan twee richtingen op. Aan de ene kant kan de klant het waarderen dat er persoonlijk op hem ingespeeld wordt en dat hij bereikt wordt via media die hem direct aanspreken. Maar aan de andere kant is het gevaarlijk om persoonlijke informatie van iemand tegen zichzelf te gebruiken. Denk aan een wereld waarin je niet meer kan ontsnappen aan advertising, waar je constant achtervolgd wordt door reclame.
Maar hoe werkt pervasive advertising dan? Dat proces gaat als volgt. Advertisers kopen reclametijd en ruimte van pervasive service providers. Ze bezorgen dan de reclame bij de providers en de providers bezorgen het vervolgens bij de gebruikers op het juiste moment en op de juiste manier. Zo kan je dus reclame ontvangen via bijvoorbeeld instant messaging, e-mail, voicemail, tv-netwerken, displays en je mobiele telefoon.
Onderzoek toont aan dat online advertising effectief is en geaccepteerd wordt door de klant, maar het blijkt net zo effectief als de invloed van de traditionele media. Eén van de redenen dat online advertising geaccepteerd wordt is om het feit dat gebruikers communiceren met het web op een veel persoonlijkere en intiemere wijze dan met traditionele media. Pervasive advertising bereikt geselecteerde gebruikers met relevante informatie.
De voordelen van pervasive advertising zijn dat je de juiste groep mensen met de juiste reclame, op het juiste moment en op de meest effectieve manier bereikt.
In deze tijd daalt de aandacht voor traditionele reclame als tv-commercials, advertenties en radiocommercials. Een advertiser moet mensen dus bereiken op plekken waar ze nu te vinden zijn. En het merendeel van potentiële klanten vind je nu online. Pervasive advertising opent een hele nieuwe dimensie voor het werkveld van een advertiser. De grootste uitdaging is het vinden van de balans tussen de interesses van de gebruikers en de reclame die daarop ingespeeld wordt, zonder de privacywetten te overschrijden.
Een voorbeeld van pervasive advertising is natuurlijk te zien in Minority Report, waarin alle reclame op één individu afgestemd is. http://www.youtube.com/watch?v=nQbVD5hlddk
Vraag is hoe je kunt adverteren voor één persoon als er dertig mensen voorbij lopen. Dit zou je kunnen bereiken door Anamorphose. Op deze manier is voor persoon 1 de reclame niet duidelijk en voor persoon 2 wel. Alleen zou je dan de Anamorphose moeten volgen en dat betekent dat deze techniek dynamisch moet worden. Ook zou je filters kunnen gebruiken in de vorm van bijvoorbeeld lenzen zodat op één plek dertig reclames kunnen worden afgebeeld, maar alleen één persoon ziet het, omdat alle andere reclames worden weggefilterd.
Google gebruikt ook informatie van de gebruikers om zo pervasive producten aan te prijzen specifiek voor die persoon. Dit is natuurlijk ook een vorm van privacy inbreuk.
Een belangrijk verschil in techniek tussen UBICOMP en Pervasive advertising is natuurlijk dat UBICOMP computers opgaan in de achtergrond terwijl Pervasive advertising nog steeds op een scherm wordt geprojecteerd of in een ander medium wordt bekeken. UBICOMP heeft wel hetzelfde nadeel als Pervasive advertising op het gebied van privacy. Pervasive en UBICOMP weten alles over je en daar maken ze gebruik van.
Opdracht 1b Lente
Opdracht 1b
http://www.youtube.com/watch?v=N2lqpJlJn2k
De Ipad is een nieuwe mobiele toepassing. Advertising komt daar ook in voor. Je hebt bijvoorbeeld magazines waarin je direct de consument kunt bereiken door bijvoorbeeld een trailer van een film te laten zien als je erop klikt in het magazine. Je kunt dus letterlijk in een printadvertentie duiken en meer content bieden. Het magazine is niet meer statisch maar wordt veel meer dynamisch.
http://www.youtube.com/watch?v=N2lqpJlJn2k
De Ipad is een nieuwe mobiele toepassing. Advertising komt daar ook in voor. Je hebt bijvoorbeeld magazines waarin je direct de consument kunt bereiken door bijvoorbeeld een trailer van een film te laten zien als je erop klikt in het magazine. Je kunt dus letterlijk in een printadvertentie duiken en meer content bieden. Het magazine is niet meer statisch maar wordt veel meer dynamisch.
Abonneren op:
Reacties (Atom)